Sürünmektense susmak mı uygundur ?
Halkın derdi içimde bir yangın,
Gözlerimde çığlık, dilimde kilit,
Çekilsem, kim anlatır senin ahını?

Fakirliğe razıyım, açlığa da,
Ama bir yetim geceyi aç yatarsa,
Gök bile utansın yıldızlarını saklasın,
Ben bu dünyanın adaletine ne deyim?

Ekmek kadar eşitlik, su kadar hak,
Ama biri doyar, diğeri bakar bak,
Ter dökenin payı bir lokma ise,
Bu düzenden kim haklı çıkar?

Adalet, bir gölge mi sadece sence?
Güneş vurunca karanlığa sığınan ,
Yetimin duası göğe yükselir de,
Dünya sağır mı kalıyor yoksa?

Söz sustukça, zulüm konuşur,
Vicdan küser, insanlık ölüyor,
Ben yine de yazarım, anlatırım,
Belki bir gün duyarlar, belki bir gün görür.

Ama adalet sadece bir kelime mi?
Kanunlara sığan soğuk bir cümle mi?
Ya da güçlüye yol, zayıfa diken mi?
Adalet, terazisi kırıksa bir hak mı?

Bir çocuğun gözlerinde korku varsa,
Bir ana her gece gözyaşı döküyorsa,
Bir emekçi alnının teriyle açsa,
O zaman hangi yasadan söz edelim?

Adalet, bir masa başında yazı değil,
Kağıt üstünde kalan söz değil,
Eğer mazlumun sesi duyulmuyorsa,
O adalet değil, sadece bir gölge!

Berlin/ Pevruzi
Hasan Yıldırım