Gözlerimi alamadım, hoş yeşil gözlerinden,
Ne olur hedef tahtan ben olayım, okunla vur kadın.
Tutuldum o gözlere, elde olmadan derinden
Görmediğim her gün, vurdu beni gözlerin kadın.

Ateşlerde yanan yürekte, Bitmeyen sızılar acılar benim.
Harlanmış Aşık olmuş gönül, azap çile dertler benim.
Gönlüm ahu zarda yara almış. güle konan bülbül benim.
Ne yapsam derdime, çareyi bulsam diye yanan benim.

Aşk yüzünden deli divane, diyar diyar dolandım.
Karıştım toza dumana, kader deyip sana bağlandım.
Bahtımda taht kurup, yüreğimi sızlattın yandım ağladım.
Hem ah ettim hem de, gönlümü yollarında dağladım.

Saçıma beyazları düşüren, sendin hey melek kadın.
Sabahı olmayan gecelerde, gönlümde olsa da tahtın.
Azrail’i göndertmişsin, ruhumu almaksa eğer kastın.
Al canımı muradına er sende, bendeki bu kader batsın.

Hasretler taşıdım senin için, yüreğimde sevdiğim kadın.
Sende Bal yedirip zehir kusturdun, Azrailimsin be kadın.
Yaşamaktan bıktım hem suçlu, hem de haklımısın kadın.
Kalbim elindeydi değdimi, el oğlu zengin diye gitmek be kadın.

Bekledim gelmedin, hasretle Yollarına kalbimi bağladım.
Bu ihanetin sonunda bak yine, yanan ben senin için ağladım.
Değdimi yüreğinin ince yerine, yandın mı sende be kadın.
Bak böyle isyanlara attın, çığlıklarım senide yaksın be kadın.

Hüseyin Çelik