İrfân ile tabî ki.

Akılda ifrât eden, kalbde tefrîde geçer.

İkisinde de hatâ var; biri ifrâtta, diğeri tefrîtte.

Ancak kutsal kitâbımız, nûr-i mubîn Kur'ân;
hesâba (özgür) irâdenin çekileceğini bildiriyor bize. (Alâk sûresi)

Beyin jimnastiği için teşekkürler.

Saygılarımla, esen kalınız...

Unutuş varsa hatırlayış ta varolabilir
Kabahat yok bence.

Düşündüren bir şiirdi kutlarım sevgili Tüya

Tabii ki hatırlayış,

kim ki unutuş der,ağzına acı biber sürmek gerek:)

Sevgi ve selam ile hocam🌺

bir ihtimalin sırtındaki yüktü gözlerin

eywalah

burda sanki unutmak istediği halde unutulmaza davetiye çıkaran ve kapı aralayan bir hatırlayış sözkonusu gibi geldi bana, özellikle ilk pasajda hissedilen bu sanki...

ikisi de körebe ve saklambaç oynayıp, birbirinin ayağına dolanan paradoks sanki...

unutmanın temelinde hatırlamak vardır ve bu yüzden zıt anlamlıya dönüşür bu kavram...misal üzücü bi olayı kafama çok takıyorum ve unutmak istiyorum ama unutamıyorum çünkü belleğim sürekli hatırlatıp anı tazeliyor olaya ilişkin...

zamanla sadece durumu idare etmeyi ve başa çıkmayı öğrenirsin ama kangrenli yarayı yüzde yüz kestirip atmazsın, arada bir kabuğunu kaldırır içine bakarsın yerinde duruyor mu diye kontrol edersin, unutmazsın.

seni üzen olaylarda aşağı yukarı olay seyri böyledir, sancılıdır, karıncalı bellek toksinleri salgılayıp durur ve hep hatırlatır.

Yani bu hikayede biri hep hatırlayacak, öbürü de unutacak, acı veren de asıl budur.

Bilmece gibi şiir yazmışsın, iyi oldu beynim egzersiz yaptı teşekkürler canım.

Sevgilerimle...

Yüreğinize ve kaleminize sağlık çok güzel ve anlamlıydı şiiriniz.
Saygı ve selamlar.

Unutuş olmasaydı hatırlayışın esamesi okunmazdı.
Hatırlayışın güzel gelişinden bihaber yaşayıp gidecektik.
Unutuş olgunluğa açılan kapıdır bence.
Yaşarken tam da tadını alamadığımız ne varsa unutuşun potasında fermente olur. Sonra bir ses bir koku ya da bir şey hatırlatır ve biz kayıp malımıza seviniriz.

Güzel şiir. Selam ve sevgiler Tüya.

çözmek istemem :)