Sesini duymadım zaman nehrinin
Şiddetli akarken gürültüsünü
Bilmedim şaşalı hayat şehrinin
Aldatan o cazip fani süsünü

Her şeyimi alıp götürmüş yıllar
Ne kadar kısaymış tükendi yollar
Saçım sakalımda bembeyaz kıllar
Söküp atamadım gaflet sisini

Ömrümü bir bitmez saltanat sandım
Günü gün etmeyi bir hayat sandım
Nefse itaati bir sanat sandım
Zamanın duymadım ayak sesini

Binbir pişmanlıklar düşmüş bahtıma
Keşkelerim demir atmış rıhtıma
Baykuşlar tünemiş gönül tahtıma
Silemedim gitti isi pasını

Ey felek durdur bu akışı durdur
İbret tokmağını gaflete vur dur
Gönül saatini vuslata kur dur
Çek ecel ensemden bir nefesini

Aklım çorba olmuş irade kaşık
Ruhum çöplük gibi karmakarışık
Vicdanım ezelden ebede aşık
Gönül neyi sevmiş neyin nesini

Olmazsa olmazlar artık yorulur
İçinde her gece divan kurulur
Nice keşkelerden hesap sorulur
Fikir teredütte bilmez kesini

Ey Bülbül ne gördün zaman nehrinde
Ne yoktu helalin cennet şehrinde
Ne buldun ki bilmem günah zehrinde
Doyurdun mu sanki his hevesini
Bayram Ali Bülbül