Kırmızı bir rujdur acımak
Bir defa sürüldüğünde dudaklardan silinmeyen
Ve düşlerin celladı olur veda sözcükleri
Bir mermi gibi delip geçerken şiirlerin şakağından
Hiçbir güne aymaz artık hiçbir gece
Şarkıların yarım kalmış hikayelerine saklarsın ellerini
Ve en çok gecelerde ısıtamazsın
Yalnızlığa üşüyen yorgun bedenini
İşte aşkın kıyametidir bu


İçinde dalga dalga büyür
Sessizliğine ses olan mırıldanmalar
Yüzeye çıkmak için çırpındıkça
Derinlerde boğulmak bundandır belki
Hergün tekrarlanan aynı senaryodur artık yaşamak
Alışır insan soğuyan kahvelere
Balkonda günlerce sulanmayan çiçeklere
Üstün körü izlenen haberlere
Geç kalan otobüslere
Trafiğe
Ölümlere
Yaşamın dağınıklığına

Koşar adım geçer mevsimlerden kırılmış saçları
Zamanın yelkovanı çoktan küsmüştür akrebe
Sancılanmaya başlar düşler
Yeni bir umuda doğmak için
Avuç içlerini yakar kor gibi
Nefeslerinden dudaklarına yol bulan dualar
Bir zaman sonra alışır insan
Yarım kalmış tüm hikayelere
Ve bir kitap arasında s/aklayıp söz yaşlarını
Bir daha çıkmasınlar
Gün ışığına diye
Hiçbir şey olmamış gibi
Kaldığı yerden devam eder yaşamaya
Dinmeyen bir yalnızlığın eteklerinde                    

Soğuk bir öpüştür belki dudaklarda ayazı sönmeyen
Bir vedanın ardından gidenlere yakılan ağıtdır belki gözlerden kalbe inen kurşunlar
Gözlerin yabancı topraklarında el olup her bakışında vurulmak
Vurulduğu yerden kanamakdır belki aşkın kıyameti

Ve yine de herşeye rağmen küçüçük bir ışıkla
gökyüzüne umutla bakabilmektir yaşamak.


Yalnızlık en yakın dost olmuştur belki hiç farkında olmadan
Hayatın çarkından belli belirsiz aralıklarla geçerken
Unutulmuştur belki uyutulmuş umutlar
Her şey günlük güneşlik gibi görünürken
Alışmışızdır belki yüreğimizde ki mum ışığı ile aydınlanmaya
Karanlıktan korkmayı bu yüzden unuttuk belki de
Ondandır belki tüm ışıkları kapatıp
Gece karasını soyunup beyazlarını giyinceye kadar uyumak.
                                         




Gamzelimm&&Meryem Ayan.