aslında ne güzeldir paylaşmak
kaynaşmak ne güzeldir
hiç bir menfaat beklemeden
insanın vefalı bir dostunun olması
ne güzeldir
birileri huzurunu bozuyorsa şayet
belki de yalnızlık en güzelidir.

Dostlukların menfâate dönüştüğü şu zamanda
Haklısınız hocam yalnızlık en güzelidir

yalnızlık
sanırım kader
belki de keder
yoksa bir hoşluk mu boşluğun idamesi?
insan sığamazken kabına sığıntı bir acı açısı olmayan bir hüzün bazen ilham veren bazen boşa kürek çekilen

selam sevgimle

Yalnızlıkla baş başa kaldığımda,
Gecelerin sessizliğine gömülürüm.
Yıldızlarla konuşur, dertleşirim,
Belki de bulutlara anlatırım.

Kapıları çalar yabancı hisler,
Gözlerimde yansıyan yitik bir iz.
Kırık dökük duvarlar arasında,
Gölgelerle dans eder, yalnızlığımız.

Bazen bir melodi çalar içimde,
Geçmişin notaları hüzünle dolu.
Aynada yansıyan yüzümde saklı,
Bir öykü anlatır sessizce duvarlar.

Yalnızlıkla baş başa kaldığımda,
Gönlümde bir umut filizlenir.
Belki bir gün, kırılır bu zincir,
Kucaklar sevgi, yalnızlığı terk eder.
A.N.A.

Yalnızlık, gecelerin korkulu rüyası veya gündüzlerin baş belası olarak nitelendiriliyor, bu da duygusal bir yoğunluğu ifade ediyor. Ancak şair, yalnızlıktan kurtulmanın bir yolunun olduğunu ifade ediyor. Bu yolun ne kadar zorlu ve kaderin etkisi altında olduğu vurgulanıyor. İnce eleyip, sık dokumakla her şeyin yoluna girmeyeceği, kaderin öne geçilemeyeceği bir gerçek olarak sunuluyor.

Şiirin sonlarına doğru, paylaşmanın ve kaynaşmanın güzelliği vurgulanarak vefalı dostlukların değeri ön plana çıkıyor. Ancak, eğer birileri huzurunu bozuyorsa, belki de yalnızlık en güzel çözüm olarak öne çıkıyor. Bu çelişkili duygular aracılığıyla, yalnızlık konusundaki karmaşıklık ve şahsi bir içsel çatışma okuyucuya aktarılıyor.