Yol uzun aşk için henüz erken
Örselendi yüreğim
Kusurlu çiçekleri severken
Anlamlı bir imgeydi ölüm
Gözlerine esir düşmeden önce
Dişe dokunur yağmurlar yağdı içerime
Düştü umutsuzluğumun kaleleri
Uzun bir türkü ısmarladım ölüm meleğine
Kırptım sonbaharı
Güneşi büsbütün giydirdim yüreğime

Bir dal cıgarayı ezdim dudaklarımda
Ağrılı duygularla başım belada
Yaksam gönlümün ışıklarını
Vize alsam bal gözlerine
Bitecek ruhumdaki o bitmeyen kavga

Yol uzun hikayem kelimeler boyu sessiz
Anlatsam tuz buz olur yörüngeniz
Fırtınalar sarar ruhunuzu
Kudurur göğsünüzde taşıdığınız deniz
Anlatsam çığlıklarınıza dayanamaz gök kubbemiz
Sussam yağmurlar çatlar bulutunda
Kesilir memeden çocuklar
Kalemini kırar şiirler
Sussam borç yazılır zamana nefesiniz
Gevrer ruhunuzun imanı
Çekilir pınarına kanınız
Ve solar baharınızda tuvallere sığmayan renginiz

Son gülüşümü harcadım dudaklarımda
Çekebilirsiniz fişini ömrümün
Hiçbir ölüm alamaz ağrılarmı
Her sevda çifte su verilmiş keskin bıçaktır
Deşer cümle ölümlünün çelikten bağrını
Son gülüşümü harcadım dudaklarımda
Bedelsiz alabilirsem baygın bakışlarını
Ödünç nahif bir buse yanağıma
Bitecek ruhumdaki o bitmeyen kavga