Türkmen’em men Türkmen’em,
Karındaşın Türkmen’em.
Milli Misak andında
Çekilirken ardında,
Akreplerin koynunda
Bıraktığın Türk, menem.

Gittiğin günden beri,
Zulüm sardı bu yeri,
Akıttığım yaşlardan,
Söndü gözümün feri.

Talan edildi ilim,
İnkâr edildi dilim,
Kendi öz vatanımda,
Kalmadı istiklalim.

Lazkiye, Bayır-Bucak,
Savruldum köşe bucak.
Hama, Humus kan gölü,
Halep ateşten kucak.

Gök bayrak boynu bükük,
Haneler yıkık dökük,
Zillet içinde parya
Yaşamaya mahkûm Türk.

Bu hal bana ar gelir,
Geniş cihan dar gelir,
Aldığım her nefeste
Ciğerime har gelir.
Kurtlar öldü mü sanki
Çakallar azar gelir.

Ölüm kusar silahlar,
İşlenir şer günahlar;
Türkmen obalarından,
Yükselir her gün ahlar.

Zalimin hamisi var,
Hainin abisi var;
Cellat, katil, eşkıya,
Burada hepisi var.

Kardaşın, soydaşınım,
Tarihten yoldaşınım,
Cenk vakti aynı safta,
Düğünde toydaşınım.

Sen ve men, tözümüz bir,
Töremiz, sözümüz bir;
Bitsin artık bu firak;
Oğuzdan özümüz bir.

Duy sesimi, gel gayrı,
Geciktirme şu hayrı;
Birleşsin ellerimiz,
Olmasın ayrı gayrı.