AVESTA RÜZGARLAR
Beyaz yelken direklerinde titreşen rüzgar
Gökyüzünde avare kanat çırpan kuşlar
Şafakta sağır yazgilar korosu kırlangıçlar
Götürün beni nar bülbüllerinin ney seslerine

Tohum ekersin gök sana meyve verir
Yaşamın derin maskelerini rüzgar yırtarken
Elbet kalacak her şiir yarım
Her resim tamamlanmamış
İçimdeki hayat sesi götür beni
Pusulasiz kaybolayim
Diken taçlar yapma ellerime
Güller dererim ahşap kafesler içinde
Hürmüz kuşları sal

Ateşgedeler alev alev olsun olacaklar
Ölü bir tabiat gibi bakiyorsun ey yar
Suyu havayı ateşi toprağı kirlettiler
Zeytin ağaçları gözyaşı döküyor barış için
Sen gittin gideli
Ne lotus çeşmeleri kaldı ne de
Şadirvanlarda güvercin sesleri
Çölün gelini kırdın bütün şarap taslarını
Nereye götürsün seni rüzgar
Mihrabında turkuaz sülüs varoluslar
Mor renkli şerbetler dağıtıyor saki
Avesta iklimlerde

Rüzgar seni nereye götüreyim
Şiir Ömriye KARATAŞ
#mypoems
#mimosa