HEP ON SEKİZ

Sen farkında değildin;
ben,
doğduğum gün de on sekizindeydim.

Haşin bakışlar altında mavi bir deniz,
Mezarlıklar Müdürlüğü’ne tahsis edilmiş bir yürek vardı
sol döşümün altında;
yığınla ölü aşklar gömülü.

Bugün on sekizindeyim;
tam da kadınların iç geçirerek “keşke” diyeceği bir yaş.
Ama ben on sekizindeyim,
üstelik de oralı değilim.

Anama sordum bir ara:
“Ana,
ben kaç yaşındayım?”

Anam;
“Eee oğul, ben ne bileyim?
Otuz sene evveliydi;
Bahçede dut ağacı altında doğurdum seni.”

Ama ben biliyorum,
on sekizinde zıpkın gibi bir delikanlı olduğumu.

Sanırım aradan yarım asır geçti;
dönüp de geçmişe baktım:
ben hâlâ on sekizindeyim.

Zirveye ne kaldı ki?
Yaş kemale erdi;
yarım asrı on geçe bizim Yunanlı Eros
yine yaptı yapacağını,
fırlattı zehirli okunu,
dürdü defterimi,
adına aşk dedi.

Oysa ben ölüyorum şimdi;
ama ben,
o ben,
yani bu ben,
ölüme inat hâlâ on sekizindeyim.

Efkan ÖTGÜN