![]() BEN EN ÇOK BABAMI SEVDİMŞiirin hikayesini görmek için tıklayın ‘’Hayatta ben en çok babamı sevdim. Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk Çarpı bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek- Nasıl koşarsa ardından bir devin, O çapkın babamı ben öyle sevdim.’’(Alıntı) Bir düşün sadece bir düşün: Bense bir düş’ ün yasını tutuyorum muallim Seyyahı sözcüklerin Devasa pigmentlerin de tanrısı bir yalnızlık benimki İri kıyım adamlar değil derdim Ne de gözü oynaşta kadınlar. Sakin olmalıyım çok sakin: Sekantı ölüm olsa bile yalnızlığın Varsa yoksa sevdiklerim göçüp giden Tahliye olamadım bir türlü dünümden Efkârıma sadık Aşkıma katık Yalnızlığıma yastık yaptığım. Bir hüzünse geçtiğim dehliz Bir hazansa içinde yaşadığım mevsim Darmaduman hayatım O gittiğinden beri. Gidemedim kendimden gidemedim işte baba: Kan kustum sevgi diye ç/ağladım Damarlarımda dolaşandı sevgi ve ihtimam Gösterdiğim cihan Azat edilmediğim kadar Kılıksız bir keder beni esir alan Senden sonra saçılan varlığım Yüz görümü bir şiir misal Yüzümden düşen parçalardan inşa ettiğim dünya Yalanım yok, baba: Kızgınım sana. Yalanım yok, yok işte: Senden öncesi yalan Senden sonrası tufan Andaki mevcudiyetim ve içinde yaşadığım çağ Bense ağa dolanan bir böcek gibi El pençe divan durmadığım dünyanın kırık tekerinde Yoldan çıkmadım işte Gözden çıkardığım nice insan Etmeden tek isyan Sığındığım Mevla’m Ve kabrinde varsa yer Gelmeye dünden hazırım. Mevsim öğüttü Sözcükler bazen ağlattı bazen güldürdü Bir çağ masalı ise hayatım Dündeki zeminde sarsıldığım Sancılı toprak sancılı yerküre İçimde kalan nice ukde Esir düştüğümse kuralların Senden sonra daha da katı oldum Aralıksız kendime dikte eden Kimyam ve kimliğim uyuşmazken kimiyle Kim olduğumu unutanlara ettiğim tebliğ. Bolca alyuvarım Akında alnımın ak sütü annemin Akça pakça ise hüviyetim Bilsinler ki sicilim tertemiz. Doğuştan savaşçı olduğumu bilemezdim İlk savaşımsa sana verdiğim Nezdinde bir köle Amacın yetiştirmekse ahlakla terbiye ile İçine düştüğüm uçurum Gidişinden sonra tembihlediğim Kendime: Belki de ben eşlik edecektim gidişinden sonra sana. İhmalim ve ikbalim İhtimam gösteren sevdiklerim ve sen… Ah, neredesin? Nefsim ölü, baba İçimdeki çocuk kaygılı Nefesimse hız kesmeden İçime çektiğim ne çok acı Açılandıramadığım kadar mutsuz Bazen sözcüklerim sessiz ve sensiz En çok da benim suçlu belki Bir türlü kendimden gidemediğim Ne kadar kızgın olsam da sana Ben en çok babamı sevdim yolcu olduğum bu handa. Hancının müptelası iken içimdeki sarkaç Huda’ma yakın olduğum kadar Uzağındayım artık her nerede ise bunca kıskaç. Belki de yaşamadığın için tüm acelem Ve yetişmek ardından sana Yetişemediğimse iç sesim ve kırılan direncim Yalnızlık ve ben Nasıl da vakur bir savaşçıymışım hem Diskalifiye olduğum Rötarlı mutluluğum Sancılı yalnızlığım ve sözcüklerim Hızını kesmezken İçimdeki coşkunun tahayyülü mü? Ne fark eder ki giden gittikten sonra. DOSTLARDAN İNCİLER ’’içimizdeki çocuğu güldürmek adına ağlatan yaşatmak adına öldüren sevindirmek adına üzen kız olsun erkek olsun fark etmeden kıskacınde sindiren neleri yaşatmak adına neler yaşatan baba ne hazin değilmi?’’...TÜRKÜ DİYARI |