Yine kırık bir sevda şarkısı çalıyorlardı!
Eskilerden çok çok eskilerden.
Yine badem çiçekleri ayazlarda kalıyordu
Mevsimini şaşırmış sevdaların yolcuları gibi...

Gece ve gündüz denkti.
Yeşile dönüşürken baharlar pembelerden
Topralarına sen ektiğim gönül ülkemden,
Gidiyordun sen.
Nisan yağmurlarını beklemeden
Oysa ben hazır değildim gidişine…

Sense rüyalarını koymuştun avucuna
Ve yemin etmiştin benim başıma.
Tükenmeye yüz tutan umutlarımı
Senden geriye kalan kırık hayallerimi
Alıp götürmeye.


Masallar diyarına devrettiğimiz şiirler
Unutur olmuş, neler anlatacağını.
İçimizde son güzün ilk adımları
Gözlerimiz bir kelebek ömrüne takılmış
Zamanı geçmiş sandığımız bir melodi
Yine yer ederken yüreklerimizde
Yorgun gönül karanlığımıza ışık tutar olmuş
Gümüş şamdanlı özlem mumları…


Ve şimdi yine baharların başlangıcı
Yüreğim ağlama mevsiminde
Yani senin gidişinin tarihe geçtiği saatlerde...
Devrimiz kapanmak üzere artık
Utanmışlığım kendimden değildir asla.


Giderken bıraktığın acıları ve kederleri büyüttüm
Sen diye damlayan gözyaşlarımla.
Bir kokun kalmıştı köşe bucakta
Bir de sana dair eski şarkılar
Ve yine ayazlarda kaldı badem çiçekleri
Ve öldü yüreğimdeki sevda kozasının kelebekleri…


Ama yinede gözlerim yollarda kaldı
Gittiğin o günden beri
Mutlaka gittiğin gibi döneceksin.
Ve sen döndüğünde
Ayazlardan kurtulacak
Gönlümün badem çiçekleri
Ve yeniden hayat bulacak
Yüreğimdeki sevda kozasının kelebekleri


hüzünlükent