Safım işte.
Belkide bu yüzden kendimden yüz çevirmemem.
Ne kadar kızsamda duygularımla alay edildiğine,
kendimden nefret etmedim yüzleştiğim zaman.
Sadece ne kazandıklarını merak ettim.
Garip işkenceleriyle bazılarının.
Merhametten maraz doğduğunu biliyordum.
Ama sevgiye haince saldırıların niye olduğunu bilemedim.
Nasıl bir anlayış ki bu,
haz alabilecek kadar üzmek bir insanı.?
Ben hiç anlayamayacağım.
Kaç asırlık bir kin acaba?
Bana bu acıları yaşatan yaradandan korkmadan.!
Ya da nasıl bir huzur duydukları,
vijdansız bedenlerinde?
Her başlayan şey biter.
Bitmeyen tek şey sevgidir Evrende.
Ve yenileri gelir yerine sevile sevile tüm yok olanların.
Bir insan yüreğine açılan yaraların izleri kalır.
Kabuk tutsada, atsada izi kalır hançerlerin.
Yorgun gönüllere dokunmayacaksın denir ya hani,
yorgun işte..
Kendinden bile vazgeçmiş,bırakmış artık her şeyi oluruna.
Aşk’ın acısı bile güzelken,
ayrılığın sızısı kaplayıvermiş.
Sonsuza kadar sürsün dediğimiz o umut dolu sevdalı gönülleri.
Fersiz gözlerden akan sadece yaş.
Birde kocaman girdap.
Hızla içine çeken bataklıklar gibi emiyor içindeki,
tüm vazgeçmek istemediklerini.
Sanki meydan okuyor nereye kadar direneceğimi anlamak istercesine.
Ben elimden geleni yaptım.
Sen kader hep beni ağlattın.
Seninde var bildiğin çok şey elbette ama,
bende hiç boş durmadım.
Ömrüm önce tahammül sonra sabırla geçti.
Sevgiyle doldurdum kalbimi,
tek bildiğim onu vermekti.
Alanlar aldı anlamayana dokunmadı bir nüktesi.
Hüzün benimle yoldaş.
Bitmedi gitti bedenimin son nefesi.
...
T.C Nigâr Güler