Ölüm diye bilinmeyen , bir diyardan dönüyorum
Yaşamı ellerimle yoğurup gittiğim yol.
Arapsaçı , dolaşık labirentler geçerek
Kendimde kaybolarak, her hücreme girerek.
Silerek hafızamı , formatlayıp yeniden
Yolumu yitirerek, nasıl yeniden buldum
Gerçeğin ötesinde , inanın , bilmiyorum.

Yaşama endişemi ne ara düşürmüşüm
Hissettiğim o derin huzur mu ,hangi duygu.
Tanrının huzurundan ne diye kovulduğum
Nasıl kurtulduğum sır, cehennem kapısından.
Toprağın serininde ,aklımda buz tuttuğum.

Nice yalanlarına kandığım oyunların
Ortasında kaldığım gerçekleri bilerek.
Doğrudur.Ama hangi Marko Paşa dinler ki,
Rüzgar olup dalından kopardığım hayatlar
Altın olan yapraklar koptuğunda inler ki.
Saymadım gönlümde kaç vefasız uyuttuğum...

Kalmadı bilmediğim hiç bir sır , bir asırdır
Gönlümün ortasında sevgi sandığım hasır
Zenginleşenler sanma ,sevgiden de zengindir
Umman gibi gönüller aslında çorak , bozkır..
Kusura bakmayın hiç yemeyi unuttuğum
Kaldı büyük lokmalar,küçük şeyler yuttuğum.

Düşünmekten bihaber akıl denen nesneler
Ömrün hız kazandıkça kapanır mesafeler
Sonsuzluğa bir kanat...varış noktası mahşer.
Gönül topraklarıma diktiğim çalı çırpı
Sevda ağacı olur gün gelir arşa değer.
Önüne katıldığım deli rüzgarmış meğer
Anladım ki bunca yıl , kendimi avuttuğum...

İzmir-aralık 2020