Ne zaman unutturdu ne yıllar aldı derdi
Bırakıldığım yerde bıraktığın gibiyim
Hani bizi bilenler - zamanla söner - derdi
Sönmesi şöyle dursun; ilk yaktığın gibiyim.

Gelince başucuna yaş ağlar, zülâl ağlar
Kendine boyun büken kadere ikbâl ağlar
Ses ağlar, kelâm ağlar, isyan, itidal ağlar
Hâli arzdan çaresiz arzıhâle; hâl ağlar!
.

Ne değdi ne dokundu bu yüreğe nâmahrem
Seni kim mahzun eder; hangi gök hangi âlem?
Kâinata and olsun! Şâhit olsun ki kalem;
Vedâ edip giderken son baktığın gibiyim.

Güne güneş küsmüşken geceye hilâl ağlar
Yıldızlar ayaklanır sonra ihtilâl ağlar
Yer ağlar, semâ ağlar, sabır, infial ağlar
O yâr-ı müstesnâya diz çöker zevâl ağlar!
..

Zamanın dergâhında sigaya çekilse an
Âhımın serencamı olur hakkıyla ayan
-Yaşıyoruz - denir ya; say ki benim yaşayan
Hayata biraz kırgın biraz dargın gibiyim.

Kahr bürünmüş cevaba söz ağlar, sual ağlar
Hasrete yenik düşen visâle vebâl ağlar
Dil ağlar, dua ağlar, hayâl, ihtimâl ağlar
Hoşluğu bîtap olmuş “ kal ” a hoşça kal ağlar..!