Büyüdüm ben,
Her gözyaşımla yıkadım dünlerimi
Umutla sarıldım şuana ve yarına
Ama en çokta yalnızlık koydu bana
Ve bütün o gidişler,
Anlatsam anımsarım bütün dertleri.
Ne çok isterdim,
Gül bahçelerinde seninle koşturmayı,
Evimizin duvarını sarıya boyamayı.

Güçsüz degilim inan,
Sadece hayallerim,
Hayallerime giden yolda olmayışın
Ve gözlerinle yolumu süzmeyişin yakıyor icimi,
Hem alıştım ben,
Duvarların sessizliğine,
Duvar saatinin sürekli atan ritmine
Uzaklara bakmaya

Büyüdüm ben,
Aklina geliyorsa ara sıra
Gerçek miydi, gerçekten miydi diye?
Nerdedir, nasıldır acaba?
Gerçekti gerçekten,
Gurbet elde bir başıma kalsam da

Büyüdüm ben,
Kabullendim içimde kalan ukteleri
Barıştım kendimle, barıştım gidenlerle
Kalanlarda var elbet
İyiki diyebileceğim insanlar
Ve aşkı da unuttum biraz
Bakma şiirime konusun hala
Buruk bir hüzün işte
Büyüdüm ben
Geçer birazdan nasıl olsa

Büyüdüm ben,
İçimdeki çocuğu dinliyorum hala
Ve bana diyorki hep
Nefes aldıkça yeniden sevebilirsin
Nefes aldıkça eskiden bulabilirsin
Ama anın kıymetini bilmedikçe
Beni mutlu edemiyeceksin

Hüznün doldurdu gözümü belki
Dizelerim uzadı gitti
Ama şiir yazıyorum işte
Anın kıymetini bilerek
İçimdeki çocuğu mutlu ederek
Gelmeyeceğini kabullenerek
Büyüdüm ben diyerek.