BAĞIRAMADIM ANNE

Az önceydi,
paydos zili çalmış.
Alelacele çıkınca
bir kitabımı okulda unutmuştum.
Dönüp de almaya gerek duymadım,
değmezdi zaten;
çünkü geç kalıyordum.

Eve gelirken;
beynini bacak arasında gezinen bir yobaz gördüm, anne.

Kaldırımı yırtarcasına yürüyordu arkamdan.
Cüzzam salgınına uğramış suratı,
kan çanağına dönmüş gözleriyle,
dudaklarından salyalar akıtıyordu.

Koşmasaydım,
belki de karıştırmayacaktım ayak seslerini,
ensemde hissetmeyecektim iğrenç nefeslerini.

Hemen köşeyi döndüm
ve durdum.
Hâlâ arkamdan geliyor mu diye baktım.

Nasıl olduysa,
omuzumda iğrenç bir el belirdi.
Donakaldım.
Soluğum kesilircesine yutkundum
ve dönüp yüzüne baktım, anne.

Az önce arkamdan gelen adamdı.
Adam dediğime bakma, anne;
bariz bir zihniyetin yarattığı canavardı.
Bağnaz bir şerefsizdi, anne.

Bedenim öyle bir ürperdi ki
dizlerim zangır zangır titredi.
Mart ayı dert ayı derler ya,
soğuktan üşüdüğümü sandım, anne.

Titrediğimi görünce adam:
“Korkma yavrum,
hava soğuk.
Bak, kar da yağıyor.
Üşütür, hasta olursun.
Hadi gel de, eve bırakayım.” Dedi.

Hayır dediysem de dinlemedi.

Bir diğeri:

“Korkma kızım,
bak amcan, beni de bırakacak.” diyordu.

İki adam,
İki adam dediğime bakma.
Anla işte, anla anne,
iki canavar…
Biri “yavrum”,
diğeri “kızım” demişti.
“Kızım” deyince güvendim, anne.
Biri ağzımı kapattı,
diğeri çantamı arabaya attı.
Alıp götürdüler bağıramadım anne.

Çığlığım boyumu aşmıyordu.
Çırpınışım boşunaydı,
sesimi duymuyordun, anne.

Biri “yavrum” deyip yavrusunu,
diğeri “kızım” deyip kızını kirletti.

Bu yüzden vaktinde gelemedim anne.
Bu yüzden isyanımbağnazlara,
aymazlara,
fetvacılara,
yönetenlere…
Ve bu yüzden isyanım yasalara, anne.

Oysa nice umutların vardı mavisinden,
hayallerim pembesinden, anne.

Yaşadıklarımın sorumlusu kimdir, anne?
İnsan sandığımız canavarlar mı,
değilse kader mi?

Tanrı’ya rağmen Tanrı’nın emirlerini yok sayanları
Tanrı’ya şikâyet edeceğim.

En çok da,
kirli ruhlarıyla; “elhamdülillah, inançlıyım” diyenleri, anne.

Efkan ÖTGÜN