Issız bir sokakta buluştu gölgelerimiz…


Önce gönlümüz düştü yürüdüğümüz yollarda
sokağın kaldırımı Arnavut
ellerimizle kavuştu sevda…

tenhaydı gözlerimiz buluşma öncesinde
ıslak caddelerde ıslık kol gezerken
yalnızlık kendisiyle sevişir
şehir kendiyle yaşar
kendiyle öpüşürdü…

ruhlarımıza düşen çığlığı emdikçe tenimiz
tutkuyla şekillendi parmaklarımızın ucu
ikimizden bir kalp yarattık
bıraktık dünleri geride
adımlarımız aynı
düşlerimiz ikiz
aşkın kaldırımlarında
sevgiden başka iz bırakmaz ayaklarımız
birbirimize sır
kalplerimize aynayız
sevdadan yapılmış çerçeveden yansır aşkın yüzü
gönül gözü olmayan göremez bizi
dilimizin bağı çözülür
düğümlenince ellerimiz…

siyah perdede iki beyaz gölge
dokunuyoruz dizelere
bir sokak lambasının ışığından
dökülüyor içimizdeki pırıltı
gecenin orta yerine…

sabaha yürürken yüreğimizdeki en değerli yükümüzle
yansıyan siluetimizden
nasıl da aydınlanır içimizde karanlık
gölgelerinde sarılır
sevgilenir düşlerimiz
sergilenir
sevgileşir yarının güneşine…