Sen
ellerinin ne kadar sevilmiş olduğunu
bilmek istemiyorsun
nasıl istersen
Bırakalım ölü kalsın
yel değirmenleri kare şort ve ben
Benzin döktüğün şehir neden yanıyor diye
şikayet edemezsin

Hani
bazen bir yerlere kuşlar uçar
ne gitmek ne kalmak için.
Ve afilli abiler şiirler dizer
Parmak uçlarına kadar mutlu olursun
ol hakkındır
Olmuşla ölmüşe çare yok nasılsa
Ben bir ölmüş olarak
yaşayanların gözlerinden öperim

Şimdi neye benzediğini bilmediğim
kelimeler
bütünüdür benim şiirim
çirkin
ve
sıradan.
Bugün tüm şehir benden iyidir
sev gitsin
iyi şiir
iyi aşık demektir belkide.

Astım ellerimi tavana
Karasal iklimin orta yerinde
yaşımın
onbirinde
ve yirmisinde
Göğsüm yerinden söküldü
işte bu aynı tanıdık ağrı.


Hüzünlü bir çocuktum ben
özür dilerim sizden
Anlam yükleyip durduğum
tavan arası boşluklarım
Ve işime gelince sildiğim örümcek ağlarımı
toplayıp
susuyorum

Ben sabahları sevmem
uyanmak zor gelir
Akşamları da sevmem yemek yapmak zor gelir
Artık sadece uykuda sevilen kadın
sana yeni bir ad veriyorum
Kum güzeli

Çıplak sırtını izlerken bulmuştum bir sabah kendimi
Uyanmanın bu kadar güzel olduğunu öğrettiğin için teşekkür ederim
Neyse bunları konuşmayalım
Belli yeni bir aşk büyümüş içinde
Şimdi
Ellerin
Ve etin
kiminse oraya ait
Ben dilimde diş izleriyle artık senli şiir söylemeyeceğim.

Yağmurun elleri var diyor bir şarkı
sigaram yanmıyor
kimimizin makus tarihi
belime kadar ıslandım
Üstelik bir dostu da kaybettim.

Ben
artık
başaramıyorum

Bilinmeyen günlere gebeyim
bölündüm
bölündükçe büyüdüm zannettim
Tüm zannettiklerim bir avuç yalan şimdi

Artık
Ne uyumaya ne uyanmaya
yok
ki
mecalim