Bir insafsız vardı.
Aldı umutlarımı açık arttırmalarda sattı.
Düşlerimi yem etti, güpe gündüz çakallara.
Batırdı ufacık sandalımı, boğdu yaslara.
Ve alıp başını gitti çok uzaklara...


Bir vicdansız vardı
Karattı dünya’mı, söndürdü güneş’imi.
Hayallerimi diri diri gömdü toprağa.
Çaldı ümitlerimi terk edip gitti,
Ve şimdi mutluymuş çok uzaklarda...


Bir yalancı vardı
Yalanlar üstüne kurmuş dünya’sını.
Beş para etmese de bir damla kanı
Bir başkası tutuyor şimdi yasını.
Uzaklarda mutluyum diyorken bana
Saklayamıyordu gözyaşlarını.
Bir yalancı vardı
Ki zaten Yalanlarıyla yaktı
İkimizin Dünya’sını...

ESKİDEN HEP FAL BAKTIRIRDIM
VE CAN KULAĞIYLA DİNLERDİM FALCI KADINI.
YOLUN VAR, DERDİ HEP FALCI KADIN.
ONDAN SONRA, YOLUMU BİLE BULAMADIM.

YOLUN VAR DERDİ HEP FALCI,
AMA HEP, BEN GÖNDERİRDİM SEVDİĞİM İNSANLARI
GÖZÜM TUTMADI SONRA, FALCI KADINI.

SON BAKTIRIŞIMDA YOLUN VAR DEMİŞTİ YİNE,
FALDAKİ YOL, BENİ DEĞİL
VEFASIZ YARİ ALDI GÖTÜRDÜ...
FALCI, YOL VAR DEDİ,
YAR DEDİĞİM, BAĞRIMDAKİ YILAN ÇEKTİ GİTTİ,
CEHENNEMİN DİBİNE KADAR YOLU VARDI;
ORAYA GİTTİ...


YORGUN BİR ŞAİR