9
Yorum
46
Beğeni
0,0
Puan
1301
Okunma
adını sayıklarken us’um
suskun çığlıklar demliyor göğsümün duvarları
parmak uçlarımda yeşeren yaraların kabuklarını koparsam
bileklerim taşıyor yokluğunca
kalbimin yorgunluğu
ustaca el veriyor hücrelerime
lisanı lâl bir şehir gibi sanki
lakin
susmak gerekli ağrılara
biliyorum
her gece
birikmişliğin sancılanıyor içimde bir yerlerde
kalbimde çivilenen sensizliği söküyorum ama
gözlerinin nemi düşünce yüzüme
avazsız kalıyor sözcüklerim
iliklerime kadar üşüyorum o vakit
hem üşüyorum
hem de yaşıyorum arda kalanlarla
koca bir boşluk sanki bu
uzanıp tutsam ellerinden diyorum
-olmuyor
...
"hüzün yumağı bakışlarını çok özledim baba"
kuzeyinkızı/sadeceözledim
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.