hep duvar duvara değdi değecek
bir düşte bile
korkarak uyanacağım
yaslanacağım
içimdeki geniş çiçekli bahçedeki ağaca

orada tanıdık çocuklar gülüşecek
salıncak kuracaklar koca elma dalına
daha sonra mısır koparacaklar közlemek için
çaya koşacaklar eteklerini kaldırıp
sandal yapacaklar çamaşır leğenini
en küçüklerini bindirip içine
bırakacaklar suya


çabam karlı tepelerin ardındakileri uyarmak
nasıl sıkıştıklarını anlatmak
bulanık suda balık avlamaya çalıştıklarını
hayatın yoksulluk maaşından ibaret olmadığını
önlerinden yanlış yollar geçirildiğini
avlanıldığını özgür kuşların
sokakta köpeğin bile
bunun için havladığını


bilmezdi, bilmez sokağımın insanları
deva değildir kapıya bırakılan bayat yiyecek
duymamaya meyleder
beyinlerinde körleştirilen hücreler

ellerim var benim
elleriniz var desem!


09. 03. 2019 / Nazik Gülünay