SENSİZ DE YAŞARIM
Işığı oldu gözlerin hayatımın
Gidersen sönecek tüm lambalar
Hani gidersen yaşayamam diyemem
Sensiz de yaşarım
Karanlığa karışır gündüzüm
Yalan diyemem
Bir farkı kalmaz
Gecelerin zindanlardan
Rengi solar da tüm çiçeklerin
Baharın tadı kalmaz damağımda
Hani günler akar geçer de
Yüreğim akıp geçmez adından başka

Sensiz de yaşarım
Nasıl yaşadığımı bilmeden
Kimim kimsem kim olur
Umursamadan
Nasıl olsa senden sonrası
Zaten hep yalan

Sensiz de yaşarım
Bir rüzgar alır da saçlarımı
Yağmurla harmanlayıp gözyaşımı
Savursa da bir eylül akşamı
İçimde sana dair tüm yaşananları

Sensiz de yaşarım
Yaşadıkça yalnızlaşırım
Hani etrafım tıka basa insan dolsa da
Yalnızlığın dibine vurarak yaşarım
Elbette sensiz yaşarım
Mutlu olmaya kalktığım anlar
Düğüm olur takılıp kalır boğazıma
Hani kaldırıp ufuklara baksam da
Gözüm dolmadan,
Seni düşünmeden eğilmez başım
Sensiz de yaşarım
Tabi ki bu düzen devam eder
Bir sen eksilirsin dünyamdan,
Ve bir çok şey eksilir…
Bir kişi denk gelir mi kalanlara?
Kalanlar doldurur mu
Bir kişinin açtığı boşluğu

Sensiz de yaşarım elbet
Sesim kısık
Bakışlarım puslu
İçimde yeri dolmaz boşluk
Sensiz de yaşarım…