Öylesine yorgunum ki savrulup duruyorum.
Babaeski parkında bir mola veriyorum.
Vakit dar, güneş kızıllığı gösteriyor.
Sigaramı yakıyor ve ilerliyorum.

Terkedilmiş bir masa var beş adım ötede.
Yaşlı ıhlamur duruyor hemen yanında.
Yalnızları oynuyorlar dünya denen tiyatroda.
İncecik hüzünler saklı duruşlarında.

İnsanlar mutlu görünüyor kelebekler misali.
Aynı masayı paylaşan aşıklar nerdeler hani?
Anılar canlanmış, yalnızlık kol geziyor terkedilmiş masada.
Sevinç ve hüzün bir arada Babaeski parkında.

Ahenkle oturup demli bir çay söylüyorum.
Konuk oluyorum silinmeye yüz tutmuş hatıralara.
Kuru bir yaprak düşüyor masamın tam ortasına.
Eylül surat asıyor tükenmiş sevdalarıma.

Geceye dönüşürken sevda yüklü akşamlar,
Şarkılar çalıyor mutluluğun ufkunda.
Sohbetler koyu saatin farkında değil kimse.
Her akşam aynı alem tekrarlanır burada.
Aşk yeniden yaşanıyor Babaeski parkında.

Hayat güzeldir gerek yok sitemlere.
Yaşayın insanlar şu ömrü gönlünüzce.
Misafir olmak isterdim ilişip masanıza.
Üzgünüm kalkıyorum, uyku var gözlerimde.