her aşk iz bırakır maktulün kalbinde

ve her aşk
gömülmek ister
sevgili gözlerinde..


zannedersin ki ayrılığın elleri göğsünü açmış
kapalı aşk ameliyatıyla söktüğü kalbi
yalnızlığa nakletmiş


tabi yalnızlık bu,
kendini terk ettiğinden beridir ardında bıraktığın terekeyle geçinmenin derdinde
bu yüzden kabule buyur etmez
kapattığın içine


kısacası aşk ile kalbin dokusu uyuşmadığında
uyuşmazlık mahkemesinde alıyor
hüsranın soluğu


tabi dava bu,
tanıklık edecek gözlerin yokluğunda hep ileri tarihe ertelenirken
ve umudun elleri,
muhakkik tayin edilmişken


aşka velayet davası açıyor
başka bir gözün
dengini arayan rengi


hani bitsin istiyorsun
araf işkencesi..


sonra göğsün açılsın,
kalbin yeniden atsın diye başka bir kalbin nakliyle
yalnızlığa bağımlı solunum cihazından
ciğere terfi ediyor nefesin


yani penceren açılıp
perdeleri havalandırırken bahar
yeniden doğmak gibi

tükettiğin kendinden..

sonra bir vefaya vakfediyorsun kalbi

seni sen yapan başka bir ben içinde
seviyorsun kendini

velhasıl,

her aşk iz bırakıyor maktulün kalbinde

bu yüzden çok sev
gömülmeden gözlerine..