Bu sabah esrarengiz garip bir sesle gözümü açtığımda
onu gördüğümü hatırladım rüyamda

yaşantıma esler koyan sessiz dünyamda
neydi beni seneler seneler öncesine götüren
bir tren hatırlıyordum bir anne bir küçük kız bir bavul

belki evvelki yıllardan kalan bir çocukluk anısı
belki de aklımda kalan
amansız bir hastalığın korkunç tanısı

annemin göz nuru döküp işlediği o ipek bohçada
nazar boncuklu çocukluğumdan kalan bilezik

eski silik siyah beyaz fotoğraflar
uykulu gözlerle bir o yana bir bu yana
gidip gelirken gördüğüm o eski rüya

bu gün bile hatırladığımda
tüylerimi diken diken eden o fısıltı o ıslık
nefes nefese koşan trenin uğultusu

karaladığım o iki dize şiirle
yaşantıma eş hayat boyu çektiğim çile

şimdi yine bu yetişkin çağımda
beni maziye taşıyıp taşıyıp döndüren bu kara tren
kirpiğimin gölgesi düşüyor gamzelerime
ve bir soru işareti sitemli dudağımda

mazim hayallerim ve geleceğim
onun iki dudağının arasındaymış
yazık ki o ne dediyse her sözüne kanmışım
yazık ki heyhat heyhat çok geç uyanmışım

telkinle cebirle büyüyle bir yalancı sevgiyle
ömür tüketmişim aşkına

Yüksel Nimet Apel

15.Aralık.2018.Cumartesi.Bodrum

Yüksel Nimet Apel

Kayıt Tarihi : 15.12.2018 10:40:0

© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.