Yıllar mı suçlu yoksa kader mi
bir ben mi yenik sadece aşka
bir ben mi kaybeden her defasında
ceplerim delik aşklar, aşıklar düştü karanlığa
annem unuttu adımı kör sokaklarda
sabah olduğunda gözlerim aydınlanmıyor
geçmişin izleri hiç silinmiyor bakışımdan
hep aynı mahçupluk
hep aynı suçluluk duygusu

eteklerimde insan sürüsü
kemiriyorlar tenimi, kırıyor kemiklerimi yalanları, iftiraları
hayatım hep mi karanlık geçecek anne
ben hep mi başkalarının kurduğu oyunlarda
figüran kalacağım garip annem
aynı kader mahkumu mu olacağız
ey gözleri gülmemiş annem
ben pes etmedim
ben dişimi biledim tüm kahpelere
sana gelecek her şeye siper oldum
kışın soğuğunda kalma diye
kemiklerimi yaktım

hep sevdim anne
hep vazgeçtim senin için
bende böyle sevdim seni anne
kendini bana , ben de sana kurbanım anne
gün gelir bende yaşarım kendimi nasılsa
nasılsa bana da sıra gelecek anne
gün gelecek birer, birer ödeyecek hayat
bana olan borcunu, faiziyle mutlulukları
keskin dilim dinlenecek
kimseler erişemeyecek huzurlu kaleme
ben ve sevdiğim insanlar sadece bilecek yerini
anne sen hakkını helal et yeter bu garibe
sen yeter ki gül gözlerinle bu küçük yüreğe


ellerimi yıkadım yalanlardan
arındım kahpe yalanların dünyasından
artık safım anne
tıpkı 32 yıl önce , beşikteki oğlun gibi
sadece sevgin kaldı geçmişimden
yağan yağmurla aktı insanlığın kiri
melek bakışım, masum gülüşüm kaldı
sadece ben kaldım anne yorgun yılların
tükenmiş anıların ardında
özüm kaldı tertemiz yarına
ellerin kadar akım
ellerin gibi beyaz kaldım
ak saçlı annem
aklandım son baharımda bende
mutluyum, mutlusun diye
canım annem