gitmek neyi kurtarır
kenti geçince başlar ormanın uğultusu
yeni doğmuş serçe yavruları gibi
ağzını açarken gök
sırtı sıvazlanmış ihtimallerde azalır
yolların bir kıştan sağ çıkması
ayrılık ki
aynı ağacın yeşil ve kuru dalı
biri bahara yürür
biri güzde asılı

her nasılsa bilmek suçu
her şairin boynuna vebal
solgun kanatlarını aşka daldırınca şiir
anka soylu bir kuş olduğu anlaşılır
suya boyar kendini çekinmeden
bir dağın ateşini içtikten hemen sonra

uyanır bir yağmur öncesine
enlemi ayrılık
boylamı hasretten dökülen dünya
kendini düşe vermişlerin
sancılı bakışlarında
kıyamet provası vardır

ne getirip
ne götürür zaman
buğusu suskun aynaların
sırtını dönmesinde
kendinden başkasına

bir aşka açılmamışsa gözler
yalın bir körlüğü taşır
bütün mevsimlerin inadında
gitmek neyi kurtarır
nede olsa taşıyamazsın aşkı
bir tenden
bir başkasına

21 ağustos 18
ali rıfat arku
istanbul