Yine hüzün çöktü üzerime...
Gün batımında...
Acılar sarmış dört bir yanımı...
Ben yine yetim, yine öksüzüm...
Her zamanki gibi...
Sende bana benzedin be MAYIS...
On iki ayın içinde
bir sen mi kaldın öksüz?
Bir sen mi kaldın yetim?
Hıçkıra hıçkıra ağladım...
Sanki marifet gibiymiş gibi...
Her zamanki gibi
arsız duygularım tekledi...
Karbeyaz bir ölüm,
Beni sana sürükledi...
Seni bana değil...

--------

Yokluğunda bu kalp çok darbe aldı...
Çok kırıldı sana...
Kırılmış aynalar misali,
onarmak ne mümkün...
Zaten içimdeki bütün gerçekler,
çok korkuyorlar...
Birbirleriyle yüz yüze gelmekten...
İçimdeki bütün güzel hisleri...
Ne kadar intihara meyilli olsamda,
kurban edemem...
Anlıyor musun?
İsterse bu MAYIS’ta,
körelsin bütün hislerim...
Ama kurban edemem...
Unutma sakın...
Karbeyaz bir ölüm,
Beni sana sürükledi...
Seni bana değil...

--------

Kaç mevsim daha bakışlarımda
eriyecek sence...
Bir yanlızlık üzerime çöken...
Kayıtsız kalmışım kuytularda...
Karbeyaz bir ölüm,
beni sürükleyen peşinden...
Sol yanımdan vurulsam da ne yazar ki...
Ben zaten sensiz,
tenhalarda ölüyorum...
Sakın unutma, sakın...
Karbeyaz bir ölüm,
Beni sana sürükledi...
Seni bana değil...

--------

Yokluğun yokluk...
Anlamını yitirmiş tüm tümceler...
Cümle kuramıyorum...
Her sokak, her lamba, her cadde
üstüme üstüme geliyor...
Aslında aradığım sadece gözlerin...
Karbeyaz bir ölümdü,
beni sana sürükleyen...
Ölümden önce gel sevdiğim...
Bil ki...
seni çok özledim...

Yazan : Recep Hamza