Dinle eyy gönül;
İçindeki korkuları
Sevinçleri.!
Korları ve külleri.
Sana anlatacak,
Ve yaşatacak tek bir kişiydi.
Ben buyum.!
Benim sevgim bu kadar.
Değip kendin bile,
İnandırırsın kendini.
Öyle biri çıkar ki karşına.
Sen senden gidersin.
Ve aynalarda kendine,
Bitmeyen sualler sorarsın.
Ben bu muyum diye.
Çünkü kendini,
Kendi içinde bile kaybedersin.
Allahım ben yeniden mi?
Doğdum.
Yoksa bu bir rüya mı dersin.
Hiç uyanmak istemezsin.
Ya ondan önceki yılların?
Yaşanmamış sayıyordur.
Yüreğin.
Birde sayfayı öbür türlü çevir.
İşte o kişi,
Yaşantınına girdiğinde,
Gülüşlerin,
Çehrenden uzaklaşıyordur,
Ömür gibi yavaş yavaş.
Gürleyen sesin ise,
Artık buğulu.
Ve kısıktır.
Özgüven mi?
O artık,
Son baharın yaprakları.
Solarak dökülüyordur.
Benliğinden tek tek.
İşte o vakit dersin,
Ben neydim ne oldum?
Nedir bu yaşadığım?
Kabus mu?
Yoksa azap mı?
İşte yaşantımız daki kişi.
Ya bulutlarda bir SERAP.))
Ya da karanlıkta kanayan,
Bir HİCRAN..