Düze dölek derdik gölete gölek.
Sevdiği insanın, öğünde ölek.
Öne geçmek için ver hele yolak.

Ah benim Türkiye’m güzel dilimiz.
Battıkça batıyor bağlı elimiz.

İmkan yozlaklarla olanak oldu.
Anlamsız, manasız kelime doldu.
Kilim eskisinin ezeli çuldu.

Ah benim Türkiye’m hoş insanımız.
Yere gelse ağrır bizim yanımız.

Ser idi ta ezel baş oldu kafa.
Cemden cama döndü eski Mustafa.
Herkes ayrı telden girmiyor safa.

Ah benim Türkiye’m güzel vatanım.
Had bilmez elinde yere batanım.

Namertlere kalleş, mertlere yiğit.
Büyükten küçüğe nasihat öğüt.
Ardıca dönüştü çürümüş söğüt.

Ah benim Türkiye’m canım kalesi.
Belki yi terk ettik dedik olası.

Takunyaydı terlik ettik pabucu.
Sır çözmeye bulsak derki ip ucu.
Büyük yemin idi önce Hak uçu.

Ah benim Türkiye’m bozuluyok mu?
Yozlar kütüğüne yazılıyok mu?

Velhan tarla idi nadas eyledik.
Bıldır idi giden sene söyledik.
Güzel dilimizi bakın neyle dik.

Ah benim Türkiye’m sevgin kor oldu.
Od dedik ya ateş oldu nar oldu.

Kara siyah oldu, Ak ise beyaz.
Dileğe gelince öncesi niyaz.
Yollar sarpa sardı, hava çok ayaz.

Ah benim Türkiye’m yolsuzlar yeri.
Benim deyip yiyor şimdi serseri.

Kalender’im yalvarıyor bilene.
Durun diyek şu dildeki talana.
Yol çok bayır, dölek edek gelene.

Ah benim Türkiye’m namert mert oldu.
Biriktirdim hep içimde dert oldu.