yalnızlık

basittir dünyası sade bir o kadarda
gözyaşları içine atar sesini kimse duymaz
yüzünün de gereksiz bir gülsüme halimden hoşnut der gibi



ama hep gizli gizli başkalarını izlerken bulur kendini
itiraf edemez kendine bile yalnızlığın bir hastalık olduğunu
yalnızlık yaşamaktan daha zordur hasta olursun bilen yok
başın dert düştü yetişenin yok en önemlisi senin sen bile sevmezsin


simsiyahtır tek renk hakimdir dünyası
geceler işkencedir bitmek bilmez ben neden yanlızım
diye başlar çılgınca kendin kendi mahkemesi her gece her gece
yalnız ne zaman çıkacağı kendi bağlıdır ama hep korkar ya ama başlayan cümlerden


yalnız aslında neden bırakmaz yalnız bilir misin
çünkü yalnız birin asla kimse yadırgamaz
kimse yoktur ki buda onu en azından kafam rahat der demesidir
insanoğlu biraz say duyul olsa yalnız olmaz dı kimse her hali


ne tuhaftır demi tek kişilik bir dünya kurup
yaşamak bazen her herkesin hayli iken yalnızlığın hayali
bunu aksini hayali etmeden bile korkar
yalnızın yalnızlık sığdığı tek limandır



yalnızlık müebbet yemiş bir
mahkumdur çıkmak hem bekler çocuk gibi
hemde her tahliye kağıdın bir türlü çıkartmaz kendine
yalnız birin görseniz dünyanız davet edin zarar anlatın ki duvarları küçülsün