Gün..
yine karamış,
yalnızlık sessizce içine almış

Fark
ettiğim ne kalmışsa
yediğim vurgunları sıralanmış,

Zaafa
Hesapsızlığa
Olan aymazlığı mı hatırlatmış

Onca
zaman ben dedirten
ne varsa yüzsüz karşıma çıkmış

O an
Nedense ruhum
daralmış ve ter bırakmamış

Kime
söylemeliydim,
perişanlığı mı gizlemeliydim
nazargah olduğunu hissetmeliydim

Neden
berduş nara atar, can sıkar

Suskun
hıçkırıkları o vakit
varoşluğun bendinde
karşısına çıkar, acziyeti yaşar

Kaçmak ister,
Etrafına endişeyle bakar,
imdat arar, ruhunun
derinliklerinden korkar ne yapar

Akıl
zail olmuştur,
hissiyat şaha kalkmıştır
ve sessiz çığlığı
hakikat farkıyla hiç duyulmaz ağlar

Hiç..
Kimseyi hor görme
kendi nefsinden başka

Telakkiler
içinde kaybolup,
iradeni maslahatla öldürme

Aşk
fetrettir kalbi ülviyettir
Nezaket sevginin dilidir,

Edep
gönlün payesidir
tevazu ise takva içinde
bir sabrı edep olan enginliktir

Bilmediğin,
kani olmadığın ne varsa o an,
onun hakkında zaafa hiç bakma

Şeref,
ruhun ve kalbin şanıdır

Aşkın
didarın da
ne hikmetler saklıdır,anlamak
ve azmetmek kul için farkındalıktır

Merak
etmek ve fakat
irfana koşmak için aklı ve iz’anı
istişareyle karara gitmek sevdadır

Ölüm
akıl ve idrak
sahiplerine ziyadesiyle yakındır,
Aklını kaybetmiş nefesler hüsrandadır

Mustafa Cilasun