ne desem ki sana
güzel ruhlu kadın
yokluğun ayrı dert
varlığın ayrı dert
kopamıyorum da senden
içime saplanmış gibisin
yağmurdan kaçamayan toprağın kokusu gibi
üzerime sinmiş kokun
kırık aynaların bin bir suratı gibi
kimin yüz çehresine takılsa gözlerim
utanarak-tan başım önüme eğiliyor
seni düşündüğümden
başkasına bile tahammül edemiyorum
çünkü senin artık bu yürek
çünkü senin artık bu gözler
hele bu dil seni düşürmekten korkuyor
o yüzden hep suskun
ne desem ki şimdi sana
güzel ruhlu kadın
beni nasıl bir duruma koyduğunun farkında mısın
şu lanetli duvarların dibinde
sırtıma soğuk terler üşüşürken
bir karton parçasının üstünde ellerimi yüzüme dolamış
seni düşünmek ne güzel
hele de seni sonu olmayan bir yürekte sahiplenmek
ne desem ki sana
güzel ruhlu kadın
peryasızlığıma gölgeni bulaştırdın
ama razıyım bu gölgeye
senin gölgen üşüş-sün üzerime
dert tasam sen ol bu dünya da
düşmesin içime artık başkaları
hep yanım da kal
üşüşmesünler pencereme
sen den başkası
ne desem ki sana
güzel ruhlu kadın
peryasızlık işlenmişki öyle senle bana
gerçekte yaşayıp
hayallerle olmak gibi
ne desem ki sana
güzel ruhlu kadın
seni sadece düşlerimde canlandırdım
ama nedense gerçekte varolduğunu biliyorum
ve aşık olup sadece sana ait olma arzusundayım
düşte olsan bir hayal ürünü de olsan
senin sıcaklığını her geçen gün hissediyorum
bıktım artık gerçek aşk yaşamayı
hiç mutlu değil sonları
ama sen artık benimsin hayalimsin
gerçekleri kovdum artık kendimde
hayallerime seni donattım
çünkü sen kafamın içinde gezinen
firari bir düşbaz gibi
peryasızlığımı benden aldın
çünkü seni ben yarattım
güzel ruhlu kadın
sen benim gerçekte olmayan
hayallerimi süzleyen
güzel ruhlu kadınımsın....