Bir geceye hayranlık duymak,
Yalnızlığın asaletindendi belki de.

’Şu zamanlarda kendimi çok özlüyorum,
Beni bana verecek birini bulmak zorundayım’
diyordu Baver.

Karmaşık bir günün yorgunluğuyla batıyordu güneş,
Yıldızlar artık karanlığın en parlak süsüydü,
Gökyüzüne ipil ipil döküleceklerdi birazdan,
Martılar uyuyacak yalnızlık uyanacaktı yine.

Baver, belki bir gün gelir bulur diye,
Kalbinde saklıyordu karanlığın güneşini.

Hani bir şarkı vardır,
Bir kuğu misali yüzer gönül denizinde.
Bazen üşütür bazen ısıtır içini,
İşte öyle bir şeydi aradığı ışık.

Baver ilk kez o gece yıldızlar belirir belirmez
Ay uyumaya hazırlanan
Martıların üstüne doğmamışken uykuya daldı
Ve yeni bir rüyanın hikayesini aramaya koyuldu ruhu

’Biraz sonsuzluğun çığlıkları karışmalıydı düşüncelere
Tarlalara ekilen buğday gibi önce yeşillenmeli
Sonra açlığı gideren nimet gibi değerli olmalıydı
Bir ömür sevmek zorunluluğu hissettirmeli
Tıpkı ekmek gibi aş gibi

Bu sadece Allah’ın dilemesiyle gerçekleşecek bir şeydi

Suç risalesini karalayan kendilerini aşk tanrısı zanneden
Kalpten yoksun kalp hırsızlarının anlattığı gibi değildir aşk

Aşk Allah için sevmektir
O ki yüreği yaratmış eşsiz bir nimet olarak
Sol kaburganın içine hapis etmiştir
Aslında kemik yığını zannettiğimiz şeye
Korumasını emretmiştir
Ve en özgür insandan daha özgür bırakılmıştır o yürek

Ahh sevgilim
İşte orada acılarımı biriktirirken
Özlemlerimide biriktiriyorum
Mutluluk biriktirirken
Seni de biriktiriyorum
Kalbim bu kadar özgür işte

Ben hırsız değilim
Çünkü ben tanrılara asla inanmam
Benim inandığım varlık sevmesini öğretir
Yanlızlığın ne demek olduğunu gösterir
Asla yalan söylemez
Kalbimin mimarıdır
Çünkü sabrettirir
Ve sevgisiyle güzelleştirir dünyamı’

Kısa sürmüştü Baver’in uykusu
Ruhu yorgundu çünkü
Yatağından doğrulup
Köhne evinin pencere perdesini araladı
Lebiderya kıyısında saçlarını rüzgara bırakmış bir kadın
Baver’e bakıyordu
Ay denizi yarıyor
Kadının gölgesi ay ışığının bitiminde başlayıp
penceresine kadar uzanıyordu

3. bölüm sonu
devam edecek
ferit karasu