Güneş misali sesin kutuplara büründü üşüdü
tüm bedenim boynum büküldü kan çekildi
damarlarımdan kalbim büzüldü yaşam sanki
artık kuru gürültü kararından caydırmak zor

üzdüm seni sana koşmak isteyen ayaklarım
prangalı ellerim kelepçeli iple çektim bana
gelmeni ama sensizliğin soluğunu çektim
yasak sevdamın toprağına gülümün kök saldığı

bahçedeyim her şey gözüme el ama ruhumla
bütün kalbimle bütün korkularımı alıp götürdü
rüzgarla gelen kokun huzur doldu yüreğim
bedenim ayaklarım zamanla yarışta sustuğum

adam yoksun işte hep bir daha bir daha elim
tuşlarda kursağım da kaldı sevincim hele o sesin
beni benden alıp götüren idam sehpası misali
renklerimi söküp aldı dünyamdan acının rengi kara

bana gelmediğin her gün haykırışlarımı duymuyor
kulakların kalbinde bir perde geçmiyor sevgim
çöktüm kaldırıma dizlerim taşımıyor beni diri diri
mezera gömüyor her kelimen mutluluğum yaşama
sevincim nefesim terk ediyor bedenimi peşin sıra...