Sevgili şairem;

Şiirinizi okuduktan sonra derin bir hüznün orta yerinde kalmış bir çocuk gibi hissettim kendimi. Bir kadının yaş akıtan gözlerinden bulutlara atılan acı bir bakıştan ötesi olamadım. Ve yahut bir adamın avuçların da ki nasırlı çaresizlikten titremesi gibi bir şeydi!

' Düşün ki gazap halindeyken içimin harabesi
Bana biçilen kefen karanlığın ta kendisi
Senin penceresinden baktığın dünya ise çiçekli '

Ama yine de karamsarlığın ve yıkıntıların gölgesinde güneşin saatini bekleyen çiçeklerin umudunu, düşleyişini de görmek bu siyah portre de mutluluk verici. Yitik şehirlerin, yorgun aşkların enkazında can suyu arayan, kendinden yaratılmış olanların ihanetine uğramış toprak gibiyiz! Şiirler de bu toprakların beklediği yağmur bulutlarıdır. Nicelerine sevgili şairem, yüreğiniz kaleminizin ışığı olmaya devam etsin lütfen. Saygı ve selamlarımla...