BENİ

Dışım içime ayna; bakınca görünürüm.
Bir kabahat bulursan, yıllarca dövünürüm.
Kalbim öyle temiz ki, hep aşkı savunurum.
Açmışım yüreğimi; okuyup ta bil beni!

Her dilde, her lehçede, sözlerim nakış nakış.
İşlenir gönüllere; gözümde mavi bakış.
Soğuklar bastırıyor; önümüz hep kara kış.
Ayazda üşür isen, ateşlerde yak beni!

Senden gidişlerimi, hicret saymadım asla.
Üç adım ötedeyim; Fizan’la bir kıyasla.
Özlem çektiğin anda, başını düşe yasla.
Gözlerini kapayıp, hep yanında bil beni!

Ayrılıktan payıma düşenleri ben aldım.
Geceleri rüyamda sana takılı kaldım.
Hicran denen illetten usandım, inan, yıldım.
Geç kalınmış günlerden, uzanıpta al beni!

Mekke’yi mükerremde, ibadet eder iken
Zikretmiştim adını, tespihte çeker iken.
Vuslat anı sen deyip, yüreğe batar diken.
Ayetlerde adını hatmederken, gör beni!