Vurdular baharı
güneşin
karanlığa sindiği
müfreze geçidinde

ölümün
anlık adımını hissettirdiler
olmadığın
her yerde

erguvanlar
yaprağını kana bularken
karıncaların
su içtiği tas da boğdular
diz çökmedim lakin
kırdılar
sana yürüyen ayaklarımı
olmadığın her yerde

acının
duvarını kalbime ördüm
seviyorum
diye haykırdıkça
alışamadım yokluğuna
düşürdüler
serçeleri yuvalarından
bozdular
bülbül yuvalarını

gurbetini yaşadım zemheride
yüreğimin
hayallerimi soyup buza koydular
çektiler hüzünlerimin önüne demir
parmaklıkları

ıslak
kalbimin üzerinde
dalgalar döverken kıyılarını
denizleri yaktılar
batırdılar gemileri
izi kaldı acının
aç martılar ölürken tenimde
aşka olan düşlerimi katlettiler

fesleğen kokulu anlara susadım
ağılı çiçek koydular önüme
bir şarabı
bir seni sevdim
sana her susadığımda zehirlediler
olmadığın her yerde