Sabahtan akşama kadar, yüce dağlar aşar
Kah kuru otlar yer, kah çayır çimenle yaşar
Boş memeler sütle dolup damla damla taşar
İnsan denilen »egoist mahluk« içsin diye

Fakat yine de teşekkürü bilmez hayvana
Sütü kokuyor diye şekva eder Rahmana
Keçi, inek bıkmadan talim eder samana
İnsan denen egoist varlık süt içsin diye

Gülü, çiçeği ekmiş, kulların gül bağına
Bin bir deva vermiş suyuna ve yağına
Muhteşem arılar, bal götürür ayağına
İnsan denilen egoist şerbet içsin diye

Kendini eğlendirsin diye sever hayvanı
Kedi emek verip, yakalar fareyi, sıçanı
Bir lütüfmuş gibi verir kokmuşu, yavanı
»Çok iyi insanmış« kaftanını biçsin diye

Evrendeki her şey Efendimin, canlı cansız
Hepsini koru, ey dindar geçinen vicdansız
Ormanlar yakıp da koyma kuşları vatansız
VİLLA dikip ele üç beş milyon geçsin diye