gecenin gözleriyle bakan
damlayken koca bir göl olan
ve yalnızca
düşlerimde ürkütebildiğim o koca ayaklılar
söze düştüğünde
suya sabuna dokunmayan
söz bekliyorlar en asgarisinden


giderek karanlıklaştırılan günden
açtığımız her sözlük gürültüsünden çalkalanıyoruz
ses nereden geliyorsa, bir taş fırtınası başlıyor
bulanık sözle bitiyor yol
tutuklanıyor geleceğimiz
karıncalaşmışlıklarına aldırmayan hissizler
sürdürüyorlar goygoylarını


yol dönemeçlerinde ezberi bozulup
kırılıyor ayakta kalmada ustalaşmanın bendi
görmezden gelip mezar taşlarını, ipini çekiyoruz vicdanımızın
ağulu uçurumlar açıyoruz her yere
esir düşüyoruz kimliğimizin kirli karanlığına
sır’lanan bakışlarımızda gizledik ömürlük emanetini
kasırgalarımız kopardı baharın yeşilini
ey Tanrım bağışlama bizi


Hâdiye Kaptan