On yıl oldu beni yalnız koyalı,
Karnım doyasıya yemedim anne.
Değişen bir şey yok kaya dayalı,
Sevdiğine tek söz demedim anne.

Eski evine aç geldim aç döndüm,
Hiç akıllanmadım çok ahmak böndüm;
Saman aleviyim yanmadan söndüm,
Gömleğimi kendim yamadım anne.

Ara sıra mezar taşına baktım,
Haline üzüldüm içime aktım,
Kin dolu dünyayı yanında yaktım,
Yerine birini komadım anne.

Belki ettiğimi ben çekiyorum,
Üç yüz altmış beş gün ah ekiyorum,
Gönlüm topal oldu hep sekiyorum,
Kapanmaz yaramı yümedim anne.

Boğuşmaya devam aynı ocağın,
Baykuşa tünektir güzel saçağın,
Gözümün önünde hayal kucağın,
Yitirdim aklımı kim idim anne?

Bir zaman dediğin çok doğru çıktı,
Ölmeden zalimler mezara yıktı,
Gece gündüz dua ettiğim yaktı,
Boynu bükük dala tünedim anne.

Haram helâl kullar çokça doyuyor,
Allah’a şeytana her an uyuyor,
Herkes çıkarına uygun duyuyor,
Dursunî duymuyor samıdım anne.

Dursun Yeşil –2009