Başını kaldır bak yukarı
iki gözün üçe muhtaç
yüreğini al eline
yürü kızgın damdan aşağı
sokak karanfil kokuyor

zencefil dilli perdelerde mum ışığı
tarçınlı çay bardağında dudak
kızıl mı kızıl
vişne reçeli
iğde dallarına sarmalanmış
balkonda hanımeli
tırnaklar arasında
boya paneli rengarenk

cümbüşlü şafaklar kurgulanmış bu sabah
aç göğsünü
kardan kelebeklere
açıl
sahilsiz
sahipsizliklere
gülüşlerine ekle beni

anılarla ciltlenmiş duvar araları
mürekkep kokuları kurumuş
sarı yapraklarda tırnak izi
ünlem işareti

kilimleşmiş halılarda ayak parmak uçları
sessizlik kuleleri
diz kapakları
pembe topuk
ay yüzlü pencere aralığı
ışık fırçaları
gümüş dilli yatak çarşafı
ılık mavi çividi…

sevda kokusu gezinir
dişlenmiş dudaklarda
loş meyhane ağızlı kadehler kıskanır bizi
sevgi nağmeleri izlenir
kırkbeşliklerde,
Sara’lanırım

“Men seni gördü ay ışığında, gönlünü verdi ay ışığında”

sarmalanırım ay ışığında

dedi karakedi
çıktı zifir kara zindanından
ay ışığında

karıştı ebemkuşağına
ay ışığında..
ay ışığı
karartılmış gecelerden kalma!

Volkan Kemal

Yarım’lıklardan