Sultanlar gibi gelip, yüreğime taht kurdun.
Bahar kokusu gibi, gönlüme doldun Nevin.
Enkazken alıp beni, hamur gibi yoğurdun.
Umuda yolculuktun, dikensiz yoldun Nevin.

Aşk bana bir masaldı, Mecnundan dinlediğim.
Züleyha Yusuf gibi zindanda inlediğim.
Şiirlere sığınıp, ölümü önlediğim.
Karanlıklar içinden, sen gelip buldun Nevin.

Bahçemde solan güller, sere serpe açtılar.
Fidanlar filizlenip, misk-i amber saçtılar.
Göçmen kuşlar zamansız, balkonuma uçtular.
Yalnız kalan lokmamı, eşitçe böldün Nevin.

Uzaklarda arama bil ki sende sol yanım.
Durgun ve kararsızken, şimdi coşuyor kanım.
Vuslatınla bahtiyar, mutlu mesut her anım.
Sevdam öyle bir dağ ki, kadrimi bildin Nevin.

Mayıs’da üşüyordum, ısınmadım hiç böyle.
Damarımda dolaşan, ne dumanla, ne meyle.
Arafta cennet kokan, ateş misin yar söyle?
Ben yazı senle gördüm, kışları sildin Nevin.

Son nefesimi vermem, gözlerine bakmadan.
Şiirlerde hazımı, yazıyorum bıkmadan.
Her anı yazacağım, can bedenden çıkmadan.
O sevecen ruhunla, ilhamım oldun Nevin.

Mehmet Fikret ÜNALAN