İcatlar nasıl olmuştu, bir çoğunu unuttum,
Öğlen ne yediğimi de unuttum,
Bugün, aynayı bulmuşcasına heyecanlıyım,
Ve o ayna, sanki dünyada bir tek bende var…
Alfabeyi sökmüş de, okuma yazmaya yeni geçmiş,
Kırmızı kurdelalı çocuklar kadar mesudum…

Mini mini şeylerle mutlu olmasını bilirim,
Tebessüm gibi…
Azı karar, çoğu zarar,
Çok garip,
Duyan bilen yok...
Haşa! sümme haşa!
Şahitsin Allah’ım,
Beni anlayacak kimsem yok...

Şöyle bir baktım da geriye,
Romalılardan kalma sütun başı falan olmalıyım,
Bu gizli hazineye yalnızca ben sahibim…
Ya da taze bir gelin gibi iki canlıyım,
Kim bilir belki de tez canlıyım…

Nasıl anlatılır ki, daha başka türlü sevinç?
Bakıp bakıp seviniyorum resimlerime,
Orada künyem de yazılı…
İşte, şimdi içime bir hüzün çöktü,
Hiç aklıma gelmezdi,
Mezar taşı okur gibi,
Kendime hatim indireceğim…

Aradan bir hayli zaman geçmiş olmalı,
Amma da değişmişim,
Yoksa zaman tünelinden mi geçmişim?
Orada emeklerim, hayatım vardı,
Tırnaklarımın kanı daha kurumadı,
Orada tuzaklar da vardı,
Ama hiç birisi, içimi şimdiki gibi yakmadı,
Ve hiç birisi bu kadar organize,
Bu kadar kahpece olmadı...

Orada en çok gülüşlerim vardı,
Gözlerim sevinçten parlardı,
Orada unutulmaz anılarım kaldı,
Hiç aklıma gelmezdi,
Bir sevgiliye aşkla, sevgiyle bakar gibi,
Eski resimlerime bakacağım…
Ve bir katre tebessüme hasret gideceğim…

Gülüşlerimi çaldılar,
O masumane, kimseye zarar vermeyen gülüşlerimi...
Çalınan mal hayır getirmez kimseye,
Aslında kaybeden onlar...
O gülüşlerim bana mahsustur,
Taklidi dahi yapılamaz,
Ayıplı bir kumaş gibi,
Üstlerinde sırıtıyor,
Görmüyorlar...
Onların gözleri de gülmüyor,
Bilmiyorlar...

Her şey aslına rücu eder,
İyi cins köpekler, sahiplerine er geç dönerler,
Emanetimi o arsızlardan geri alacağım,
Hele az daha sabır...

Vecdi Murat SOYDAN
(Yaşanmamış Aşkların Şairi)
12/03/2016, Isparta, 01.10