Bir zamanlar, gökyüzünün her akşam morla kızıl arasında kararsız kaldığı bir krallık vardı. Bu krallıkta doğan her çocuk, dünyaya gözlerini açtığında ağlardı; çünkü derlerdi ki insan, ilk nefesinde dünyanın yükünü hisseder ve o yüzden ağlayarak başlardı hayata.

Ama bir gece, yıldızların beklenmedik şekilde titreştiği, rüzgârın saray duvarlarına usulca çarptığı bir anda, sarayın en yüksek odasında bir bebek doğdu. Herkes nefesini tuttu. Ebe kadının elleri titredi. Kral ve kraliçe gözlerini bebeğe dikti.

Ve bebek… ağlamadı.

Bebek güldü.

Öyle sıradan bir gülüş değildi bu. Sanki bir çocuk değil de, çok eski bir hatıranın içinden gelen bir neşe gibi yankılandı odada. Sanki o gülüş, karanlıkta unutulmuş bir ışığı yeniden yakıyordu.

Ama odadaki herkesin yüzü soldu.

Çünkü eski bir kehanet vardı:
“Doğduğu anda gülen bir çocuk, dünyanın dengesini bozar. Onun neşesi, saklı acıları uyandırır. O çocuk lanetlidir.”

O günden sonra saray sessizleşti. Bebek büyüdü ama onun gülüşü yasaklandı. Her kahkaha, duvarlara çarpıp geri dönen bir korkuya dönüşüyordu. Ona hep şunu söylediler:

“Gülme. Dünya senin neşeni taşıyamaz.”

Zamanla çocuk öğrendi. Gülüşünü içine gömmeyi öğrendi. Dudaklarını kapatmayı, gözlerini yere indirmeyi öğrendi. Ama içinde bir şey büyüyordu. Bastırılmış bir neşe değil, daha çok unutulmaya zorlanan bir hakikat.

Yıllar geçti.

Krallık değişmeye başladı. Önce gökyüzü soldu. Sonra ağaçlar meyve vermemeye başladı. İnsanlar sebepsiz yere hüzünleniyor, geceleri uykularında ağlıyordu. Kimse bunun nedenini anlayamıyordu.

Bir gün, sarayın en eski kulesine çıkan prenses, aşağıda toplanmış insanları izledi. Herkes yorgundu. Herkes sessizdi. Sanki hayat, içinden çekilip alınmış gibiydi.

Ve o an anladı.

Onun gülüşü lanet değildi.

Onun gülüşü eksikti.

İçine hapsedilen şey, dünyanın dengesini bozuyordu. Çünkü neşe bastırıldığında, acı büyür. Çünkü gülüş susturulduğunda, sessizlik ağırlaşır.

Gözlerini kapattı.

Yıllardır ilk kez korkmadan nefes aldı.

Ve sonra…

Güldü.

Ama bu sefer o çocukkenki gibi değil. Bu gülüş, içinden geçip gelen tüm duygularla doluydu. İçinde hem hüzün vardı hem umut. Hem kayıp vardı hem yeniden doğuş. O kahkaha gökyüzüne yükseldi, dağlara çarptı, vadilerden geçti.

İnsanlar başlarını kaldırdı.

Bir şey değişti.

Gökyüzü yeniden renklendi. Ağaçlar titredi, dallarında tomurcuklar belirdi. İnsanların içindeki ağırlık hafifledi. Çünkü o gülüş, sadece bir ses değildi. O, bastırılmış duyguların serbest kalışıydı.

Lanet bozulmuştu.

Çünkü lanet, gülmek değildi.

Lanet, gülüşü susturmaktı.

O günden sonra krallıkta çocuklar doğduklarında ister ağladı ister güldü. Kimse onları durdurmadı. Çünkü herkes anladı ki insan, hem ağlayarak hem gülerek dengede kalır.

Ve o prenses…

Artık ne gülerken korkuyordu ne de ağlarken utanıyordu.

Çünkü o, dünyaya en zor gerçeği öğretmişti:

İnsanın içinden gelen hiçbir duygu lanet değildir.
Lanet olan, onu bastırmaktır.