Geceleri uyumaya en çok yaklaşan ama uyanmayı her defasında biraz eksik hisseden bir çocuk vardı. Çünkü her uyku, aynı rüyaya açılıyordu. Aynı boşluk, aynı sessizlik ve aynı uzaklıkta duran o tuhaf ışık…

Mor bir kapı.

Ne bir duvara bağlıydı ne de bir eve. Sanki rüyanın tam ortasına unutulmuş bir geçit gibiydi. Ne zaman görünse, çocuk içinde açıklayamadığı bir hisle ona doğru yürümeye başlıyordu. Ama her defasında bir şey değişiyordu. Bazen yer uzuyordu, bazen kapı geri çekiliyordu, bazen de çocuk ne kadar koşarsa koşsun ayakları görünmez bir ağırlığa dönüşüyordu.

Sabah olduğunda bu rüya hafızasında kalıyordu. Ama sadece bir görüntü olarak değil, bir eksiklik gibi. Sanki ulaşması gereken bir yer vardı ve her sabah oraya geç kalmış gibi uyanıyordu.

Günler geçtikçe bu rüya sıradan bir şey olmaktan çıktı. Gündüzleri bile kapıyı düşünmeye başladı. Oyuncaklarla oynarken bile aklının bir köşesinde o mor ışık vardı. Gözlerini kapattığında yeniden oraya döneceğini biliyordu.

Bir gece rüya yine başladı. Aynı boşluk, aynı sessizlik… Ama bu kez çocuk farklı bir şey yaptı. Koşmadı. Acele etmedi. Kapının orada olduğunu bildiği için sadece yürümeye başladı.

Ve tuhaf bir şey oldu.

Kapı bu kez kaçmadı.

Sanki onu bekliyordu.

Yaklaştıkça mor ışık daha da derinleşti. Kapının yüzeyi düz değildi. İçinde hareket eden ince çizgiler vardı; sanki rüzgâr değil de zaman akıyordu üzerinden. Ne kilidi vardı ne de menteşesi. Ama yine de bir “açılma” hissi veriyordu.

Çocuk elini uzattı.

Dokunduğu anda hiçbir patlama olmadı, hiçbir ses yükselmedi. Sadece bir anlık sessizlik daha derinleşti. Sonra kapı yavaşça aralandı.

İçerisi bambaşka bir yer gibi görünmüyordu. Ama bildiği hiçbir yere de benzemiyordu. Sanki tanıdık olan her şey biraz değişmişti. Renkler aynıydı ama daha canlıydı. Hava aynıydı ama daha ağırdı. Işık aynıydı ama daha anlamlıydı.

Bir adım attı.

Kendini kendi odasında buldu.

Ama bu oda, bildiği oda değildi. Oyuncaklar yer değiştirmiş gibiydi. Duvarlar daha yakın, daha canlıydı. Pencerenin dışındaki ağaç, rüzgâr yokken bile hafifçe eğiliyordu. Sanki her şey onun fark etmesini bekliyordu.

Bir süre donup kaldı.

Sonra odanın köşesinde ince bir karaltı fark etti. Bir gölge gibi duran ama tam gölge olmayan bir şey… Kıpırdıyordu. Sanki nefes alıyordu.

Yaklaştıkça gölge uzadı ve yerde ince bir çizgiye dönüştü. Bu çizgi odanın kapısına doğru gidiyordu. Çocuk onu takip etti.

Kapıyı açtığında koridor uzuyordu. Her zamankinden daha uzun, daha sessiz. Duvarlarda daha önce hiç fark etmediği şeyler vardı. Küçük izler, silik görüntüler… Bir anlık kahkaha, yarım kalmış bir bakış, unutulmuş bir his gibi duran parçalar.

Her adımda içi biraz daha ağırlaşıyor, ama aynı zamanda biraz daha netleşiyordu.

Koridorun sonunda bir ayna vardı.

Durdu.

Aynaya baktı.

Gördüğü şey yalnızca yüzü değildi. Bakışlarının içinde sakladığı her şey oradaydı. Kaçtığı anlar, korktuğu düşünceler, söyleyemediği sözler… Hepsi aynı yerde toplanmış gibiydi.

Bir süre bakmadan durdu.

Sonra yavaşça elini kaldırdı.

Aynaya dokundu.

Yüzey dalgalandı.

Ve o dalganın içinde mor bir ışık yeniden belirdi.

Ama bu kez uzakta değildi.

Ne kaçıyordu ne de bekliyordu.

Sadece oradaydı.