Bir zamanlar, ihtişamlı sarayların ve yüksek duvarların ardında yaşayan bir kral vardı. Her sabah uyanır uyanmaz yaptığı ilk şey, altın çerçeveli aynasının karşısına geçmekti. Ama her bakışında yüzünü biraz daha yabancı buluyor, gözlerinde eksik bir şey arıyordu. Ne kadar bakarsa baksın, gördüğü yansıma ona yetmiyordu.

Zamanla bu hoşnutsuzluk büyüdü. Aynaya baktıkça kendi kusurlarını çoğaltıyor, olmayan gölgeler bile görmeye başlıyordu. Bir gün öfkeyle aynasını yere fırlattı. Cam parçaları etrafa saçılırken, içinde bir rahatlama hissetti. Sanki aynayı kırarak kusurlarını da yok etmişti.

Ama bu kısa sürdü. Çünkü başka aynalarda da aynı yüzle karşılaştı.

Bunun üzerine bir emir verdi. Ülkedeki tüm aynalar kırılacaktı. Evlerde, sokaklarda, saraylarda ne kadar ayna varsa yok edildi. Cam kırıkları sokakları doldurdu, insanlar kendi yüzlerini görmeden yaşamaya başladı.

Kral, artık hiçbir yerde kendi yansımasıyla karşılaşmıyordu. Başta huzur bulduğunu sandı. Ama zaman geçtikçe başka bir şey fark etti. İnsanların gözlerinde kendine dair bir şey göremiyordu artık. Kimse onun yüzüne uzun uzun bakmıyor, kimse içten bir tebessüm etmiyordu.

Bir gün sarayın en eski hizmetkârı, elinde küçük bir parça camla geldi. Kırık bir aynadan kalmıştı. Kral önce öfkelendi, sonra merakla o parçaya baktı. Küçücük bir yansıma gördü.

Ama bu kez farklıydı.

Çünkü bu parça, yüzünü değil, gözlerindeki yorgunluğu gösteriyordu. Öfkesini, yalnızlığını, kaçtığı her şeyi… İlk kez kendine bakarken kusur değil, sebep gördü.

O an anladı.

Aynaları kırarak kendinden kaçtığını, ama aslında kendini daha da kaybettiğini…

Ertesi gün yeni bir emir verdi. Ülkede yeniden aynalar yapılacaktı. Ama bu kez sadece yüzü görmek için değil, kendini anlamak için kullanılacaktı.

Kral artık aynaya baktığında kusur aramıyordu. Çünkü öğrenmişti:

İnsan, kendinden kaçtıkça çirkinleşir; kendine baktıkça güzelleşir.