Uzak bir vadinin kıyısında, sisin sabahları yere değdiği, geceleri yıldızların dallara takılı kaldığı bir orman vardı. Bu orman diğerlerinden farklıydı. İçine giren herkes bir şeyini kaybederdi. Kimi bir eşyasını, kimi bir hatırasını, kimi de fark etmeden içindeki bir duyguyu.

Ama bu ormanın sırrı, kaybolan şeylerin yok olmamasıydı.

Sadece yer değiştirirlerdi.

Bir gün, bu ormanın kenarına bir yolcu geldi. Yorgundu, gözleri uzaklara bakıyordu. Sırtında taşıdığı yük, yalnızca bir çanta değildi; yılların ağırlığı omuzlarına çökmüştü. Ormana girmeden önce durdu, derin bir nefes aldı ve içinden geçirdi:

“Belki burada unuturum.”

Adımını attı.

Ormanın içi serindi. Yapraklar fısıldıyor gibiydi. Rüzgâr, sanki konuşmayı bilen ama kelimeleri unutan biri gibi esiyordu. Yolcu ilerledikçe, içindeki sıkıntının biraz hafiflediğini hissetti. Ama bir süre sonra fark etti ki, neyi unuttuğunu hatırlamıyordu.

Bir şey eksilmişti.

Ama ne?

Bir taşın üstüne oturdu. Ellerine baktı. Parmakları titremiyordu ama kalbinin içinde bir boşluk vardı. Sanki bir zamanlar çok sevdiği bir şeyi artık hissedemiyordu.

O an, ormanın derinlerinden bir ses yükseldi.

Bir kuş ötüyordu.

Ama bu sıradan bir ötüş değildi. İçinde tanıdık bir şey vardı. Yolcu ayağa kalktı ve sesi takip etti. Dalların arasından geçerek, sesin geldiği yere ulaştı.

Bir kuş, ince bir dalın üstünde duruyordu. Gözleri tuhaftı. Sanki bir insanın gözleri gibi derindi.

Kuş bir an sustu.

Sonra tekrar öttü.

Ve o anda yolcu dizlerinin üzerine çöktü.

Çünkü o ses, onun yıllar önce unuttuğu bir gülüşe benziyordu. İçinden kayıp gitmiş bir sevincin yankısıydı bu. O kuş, onun kaybettiği duyguyu taşıyordu.

Yolcu ağladı.

Ama bu gözyaşları acıdan değildi. Hatırlamanın verdiği sızıydı.

Ormanın içinde dolaşmaya devam etti.

Bir ağacın kabuğunda eski bir çocukluk korkusunu buldu. Bir derenin kenarında, yarım kalmış bir hayalin izine rastladı. Rüzgârın içinde, bir zamanlar söylediği ama geri alamadığı sözler dolaşıyordu.

Her kaybettiği şey, başka bir biçimde karşısına çıkıyordu.

Bir süre sonra anladı:

Orman hiçbir şeyi yok etmiyordu.

Sadece saklıyordu.

Ve doğru zamanda, doğru şekilde geri veriyordu.

Ama her şey aynı haliyle dönmüyordu. Kaybolan şeyler değişiyor, başka bir şekle bürünüyordu. Bir duygu bir kuşa, bir söz rüzgâra, bir hatıra suya dönüşüyordu.

Yolcu günlerce ormanda kaldı. Kayıplarını aradı, buldukça kendini yeniden tanıdı. Ama en sonunda fark etti ki, hepsini geri alamazdı.

Çünkü bazı şeyler geri dönmek için değil, anlaşılmak için kaybolurdu.

Ormandan çıkacağı gün, son kez arkasına baktı.

Artık daha hafifti.

Ama bu hafiflik, kayıpların yokluğundan değil, onları kabul etmiş olmasındandı.

Orman sessizdi.

Ama o sessizlikte derin bir hakikat vardı:

İnsan, kaybettiklerinin peşinden koşarken kendini de kaybeder. Ama kayıplarını anlamayı öğrendiğinde, kendine başka bir yerden yeniden kavuşur.

Ve bazı şeyler geri dönmez.

Ama başka bir biçimde, tam da ihtiyacın olduğu anda karşına çıkar.