Denizin en derin yerlerinde, güneşin adının bile unutulduğu bir karanlıkta yaşayan bir fener balığı vardı. Gündüzleri sessizce dolaşır, kimseye görünmeden kaybolurdu. Ama her gece tam yarısı olduğunda, başındaki solgun ışık titremeye başlar ve o uyanırdı.

Uyandığında yaptığı tek şey vardı: masal anlatmak.

Fakat bu masallar, kimsenin artık konuşmadığı dillerdeydi. Suyun içinde yankılanan sesleri, eski çağların kırık kelimeleri gibi titreşirdi. Dinleyen olmasa da anlatırdı. Çünkü o masallar, unutulmuş halkların, kaybolmuş şehirlerin ve silinmiş hatıraların sesiydi.

Bir gece, yolunu kaybetmiş küçük bir deniz canlısı bu sesi duydu. Ne söylendiğini anlamıyordu ama yine de yaklaştı. Çünkü o masalların içinde garip bir sıcaklık vardı. Sanki anlamasa bile kalbi duyuyordu.

Fener balığı anlatmaya devam etti. Kelimeler bilinmiyordu ama hisler tanıdıktı. Kayıp, özlem, sevinç ve umut… Hepsi o bilinmeyen dilin içinde saklıydı.

Küçük canlı günlerce o ışığın yanında kaldı. Zamanla kelimeleri değil ama masalların ritmini öğrendi. Sonra bir gece, farkında olmadan o da bir şeyler fısıldadı. Kendi dilinde, kendi kelimeleriyle…

Fener balığı sustu.

İlk kez biri cevap vermişti.

O an anlaşıldı ki mesele dil değildi. Mesele hatırlamaktı. Masallar, anlaşılmak için değil, unutulmamak için anlatılıyordu.

O günden sonra derin denizde yalnızca bir ışık değil, iki ses vardı. Biri geçmişin dillerinde, diğeri bugünün sözleriyle konuşuyordu. Ama ikisi de aynı şeyi taşıyordu.

Çünkü bazı hikâyeler kelimelerle değil, kalple anlaşılır.

Ve unutulan her şey, bir gün birinin sesiyle yeniden doğar.